“Sati(r)e”

Een avondvullend programma over de componist Eric Satie

Sandra Mol: piano
Jeroen van Veen: piano
Ton van Kempen: tijdsbeeld in verhalen, lichtbeelden en film
Nicoline van de Beek: theater
Twee concertpianisten krijgen vleugels.
Wisselen elkaar af.
Vallen elkaar bij.
Spelen als een nachtegaal met kiespijn.

Als de pianist zwijgt
nemen personages uit het leven van Satie het woord.
Vrienden en vijanden spreken zich uit.
De huishoudster van Debussy fluistert haar vermoedens.

Een verteller neemt u mee in zijn verbeelding.
Picasso schildert kubistisch.
Jazzmuziek doet zijn intrede.
Filmmontage is alweer gemeengoed geworden.
Het avantgardisme hangt in de lucht.

Parijs staat langzaam op uit de mist van het verleden. Ratelende karren, stenen straten, de eerste automobiel. Kunstenaarscafé’s in Montparnasse vermengen de geur van zweet, rook, goedkoop parfum en rode wijn.
La Coupole. Ontmoetingsplek. Rond de tafels: Picasso, Modigliani, Giacometti. En
altijd weer die kleine man over wie Claire Goll later zou schrijven: “Hij leek op een
apotheker uit de provincie, of op een postbesteller. Een tijdlang verkeerde ik in de veronderstelling dat hij een echte fat was…” Hij bespeelt de piano tussen het tumult van oude vetes en ontluikende liefdes. Er gaan verhalen over hem. Twijfels. Verdenkingen. Achterklap. Bewondering. Adoratie. Hij schijnt componist te zijn. Composities met bizarre titels en bijschriften. Is hij een genie of een charlatan?

De franse componist Eric Satie (1866-1925) componeerde ca. 200 werken voor piano,
vaak op bierviltjes en in kleuterschriftjes. Zijn werk kenmerkt zich door een opvallende soberheid, het negeren van traditionele vormleer en het gebruik van absurdistische
titels als ‘Trois morceaux en forme de poire’.
Op het programma staan delen uit zijn beroemdste composities: de Gymnopédies en Gnossiennes. Hoogtepunt van het theaterconcert is het stuk ‘Parade”. In dit stuk, waar Picasso ooit decor en kostuums voor ontwierp, komen allerlei speciale
instrumenten aan bod. Geluiden uit Parijs mengen zich met de muziek; een ratel,
een typemachine, een pistoolschot. Moet u hoesten of schiet u in de lach, Eric Satie zou het minzaam hebben gewaardeerd.